Wanneer je het ziet is er geen weg meer terug

“Jij schrijft boeken?”

“In elk geval schrijf ik iedere week een blog.”

“Je zal wel veel kritiek krijgen over je blog over seks.” Was haar veronderstelling. Wanneer je het ziet is er geen weg meer terug. Ik denk nl. dat zij kritiek had. En dat is ok. Want -had ik geleerd- wat je zegt ben je immers zelf. Ik zeg;

“Ik ben heel open en er valt voor sommigen veel te leren.” De persoon in kwestie was ook erg open als het onderwerp seks betrof, zei ze tegen mij.

“Ja, he?” en ze keek voor bevestiging naar haar afdeling collegaatje.

“Nou, heb je nog tips voor mij?”

Ze overviel me hiermee, en ik was die directheid rechtstreeks niet zo gewend. Meestal via social media, achter de schermen wordt ik benaderd. Ik begon haar te vragen: “Waar zou je een tip over willen? Ik verpak normaliter mijn tips in mijn verhaal.”

We kregen het over dingen anders aanpakken, wanneer je al langer in een relatie zit, dan kan het wel eens een sleur worden.

“Misschien wil je eens gemasseerd worden, zet een sfeervol muziekje op, (evt. een wijntje erbij) kaarsjes aan en laat je bijvoorbeeld je billen eens lekker masseren. Of je koopt jezelf een leuk setje lingerie, en dat hoeft helemaal niet duur te zijn.” Zei ik.

“Mijn vriend koopt met enige regelmaat lingerie voor mij, dat vind hij erg leuk om te doen, en ik vind het heel erg leuk om te krijgen…” Ga ik verder.

Of zet, na een wijntje te hebben genuttigd, een muziekje op…. en dans voor hem.

Mijn website wordt na 2,5 jaar goed bezocht. Er zit groei in, daar ben ik trots op, maar nog mooier het geeft mij precies de informatie welke verhalen goed gelezen worden, waar de interesse van de lezer ligt, hoe lang een verhaal gelezen wordt en het moment van afhaken.

Er zit in ieder verhaal een item in waar men iets aan heeft, en dat maakt dat de lezer terug komt.

Begin juni kreeg ik bericht van Google Zoeken. Mijn site heeft in de afgelopen 28 dagen 1,2K klikken via google ontvangen. Dank jullie allen!

Via Messenger op FaceBook krijg ik vele positieve reacties nadat ik weer een verhaal gelanceerd heb. Medeleven, steun, herkenning, erkenning. Vragen,… Daarvoor aan allen, mijn dank! Laatst;

“Ik hoop dat je veel leuke dingen meemaakt in het restaurant.” Schrijft een volger mij.

Dat brengt mij bij een bijzondere ontmoeting, afgelopen week. Een oude vlam zat op het terras, degene waar ik een angst voor had opgebouwd. We hadden een tijdje een intieme relatie gehad, op het moment dat ik een grens had getrokken en gevraagd had of hij naar zijn eigen huis wilde vertrekken. Veranderde zijn liefdevolle gedrag in stalken. Hij werd dwingend en wilde me mijn dierbare spullen niet aan mij teruggeven. Hij wilde mij aangeven bij de politie, wilde een financiële vergoeding voor de immateriële schade wat ik volgens hem aangericht had bij hem. Zat op een bankje mij op een afstand te bekijken wanneer ik aan het werk was. Hij triggerde mij duidelijk, zijn gedrag triggerde mij moet ik zeggen! Ik had een duidelijke grens getrokken mijn spullen teruggekregen. En hem daarna niet meer gesproken. Dit in het kort.

Nu zat hij op het terras en kon ik er niet omheen om hem te begroeten, hij deed uiterst oprecht vriendelijk, was blij me te zien. “Werk je hier allang? Ik heb zulke goede herinneringen aan jou! Wat ben je mooi! Je bent niets veranderd.” Zichtbaar werd hij geëmotioneerd.

We hielden een kort gesprekje en ik ontdooide iedere seconde meer en meer. We kregen het over mijn vriend, mijn schrijven. Zijn schrijven, zijn boek. Hij schrijft erotische verhalen en wilde het uitgeven. Hij nodigde me uit om langs te komen in zijn woning, hij was verhuisd.

“Samen met je vriend, dat zou ik heel erg leuk vinden.” daar moest ik nog even over nadenken.

Hij bestelde een croque monsieur, want dat paste bij hem, zei hij. Telkens wanneer ik serveerde op het terras., zei hij;

“Mag ik je iets vragen?’

Ik had hem geblokkeerd want ik wilde zijn teksten niet meer lezen. Het was ongewenst. En hij hield niet op. Dit aangeven heb ik “the hard way” geleerd. Geleerd om mijn grenzen aan te geven. En ik denk aan J. die haar grenzen aan gaf. Ik had ze overschreden. Ik leerde van haar hoe ik grenzen kan aangeven, doordat ze voor mij een spiegel was geweest haar kopiërend. Ik heb een paar nachten in een cel gezeten en het heeft mij sterker gemaakt. Ik kreeg te maken met justitie, politie, advocaten, psychiatrie. Ik leerde om te spreken, bij mijn standpunt te blijven. Onder druk van velen niet toe te geven maar te geloven in mijzelf. Ik leerde dat ik sterker was dan ik zelf dacht. Dat ik veel meer aan kan dan ik dacht. Ik werd gedwongen om mijn angsten aan te gaan, denk aan psychiatrie, gedwongen opname en gedwongen injecties te krijgen; medicijn gebruik.

Ook leerde ik in mijn donkerste periode, dat ik zonder de mensen die mij het dichtst bij staan, een eenzame strijd te voeren en door te zetten. Het heeft mij vriendschappen gekost.

“Zou je misschien mij kunnen deblokkeren?” Ik had inmiddels zoveel vertrouwen weer in hem gekregen dat ik daar ja op kon zeggen. And so i did.

Hij gunde mij veel plezier op mijn nieuwe werk en voegde er aan toe dat hier de sfeer zo goed was, ook onder het personeel, dit zijn goede mensen. En ik herinnerde me zojuist een momentje met collega’s een leuk gesprekje, de humor, lol, de ontspanning wat ik voelde. En ik voelde me zo dankbaar.

Ik schiet vol omdat ik het niet altijd makkelijk heb gehad. Ik had last van de oude pijn.

“Ik hoop dat je hier mag blijven.” Ik loop bij hem weg omdat ik begin te huilen. Ik vraag aan mijn collega om drankjes te brengen en ik krijg van haar een momentje voor mezelf. Ze was heel erg liefdevol.

J. is in mijn gedachten. Ik ben haar dankbaar en voel liefde voor haar. Ik heb haar geen pijn willen doen. Ik denk dat ik ook een spiegel voor haar ben geweest. Dat zorgde voor verwijdering. Ook voel ik nog steeds een connectie tussen ons. De magie is zo bijzonder. De band tussen ons is sterk. En die voel ik elke dag!

De signalen uit het universum zijn er iedere dag! Meerdere malen, gedurende de dag en ik geloof erin dat er wat staat te veranderen. Heb er altijd in geloofd dat we elkaar weer gaan zien, en daar vertrouw ik op.

“Ik geloof niet in spiritualiteit” zei laatst iemand tegen mij.

Dat is hetzelfde als, zeggen dat; 1+1= GEEN twee.

Wanneer je het ziet, het door hebt, is er geen weg meer terug. Dat werkt met natuurkundige formules ook zo, met telepathie ook. Men wordt steeds bewuster. Of een ander voorbeeld;

Wanneer je nog niet geleerd hebt hoe een full body orgasme voelt, kun je er ook niet over meepraten,…Begrijp je? Of anders geformuleerd, heb ik het goed uitgelegd?

You can meet people only as far as they’ve met them selves,…En dat is ok!

Liefs

Anna