Signalen uit het universum

Omdat ik me in het leven laat leiden door de signalen uit het universum, gaat er ook wel eens iets mis.

Beelden kreeg ik binnen, het beeld wat tot mij kwam was, een t-shirt met een tekst I ♥ AM. én het beeld; een kind aan het spelen en ik mocht niet meedoen. Ook moest ik huilen. Ik dacht dat ik een jaar of 6 was.

Nu weet ik dat het geen herinnering van mij was, maar een beeld afkomstig van een ander. Ik ben nog maar één keer in Amsterdam geweest, en daar had ik geen goed gevoel aan overgehouden, ik ga liever naar Haarlem. Het kind van 6 wat zich buitengesloten voelde, was ik niet, maar een ander . Degene had me eerder deze dag over deze ervaring verteld.

Inmiddels heb ik geleerd meer te vertrouwen op mijn telepathische verbindingen en ik combineer het met signalen uit het universum.

Zo is het moment dat ik een berichtje van iemand krijg op het tijdstip 1111 of 2222 of combinaties ervan een cadeautje. Ik denk aan die persoon op dat moment, dan geeft me dat steun en geeft me het gevoel dat ik op het juiste spoor zit, pad ben op het juiste tijdstip. Of het geeft me de bevestiging; we’re good!

Dus zien van deze cijfers; 1111…2222….1112…..1122…..2212…2211…1212 etc,..in combinatie met de gedachte aan de persoon, of het bericht van een persoon, daar zie ik boodschappen in. Ook kan het zijn dat muziek, een bepaalde lyrics op dat moment voorbij komt, dat je het gevoel krijgt dat je ogen letterlijk gestuurd worden naar de cijfers om op de klok te kijken en je op dat moment bewust te maken van de tijd en ook de tekst…

Het wil je allemaal iets zeggen. De gedachte, de tekst, het tijdstip. Je kunt die verbindingen zeker gaan leggen. Dat is wat ik geleerd heb.

Zo is muziek de vertaler van de ziel, welk liedje draai je tegenwoordig graag, voel je je door geraakt? Welke specifieke tekst? Welke lyrics gaat er door je hoofd? Ben je een specifieke zin aan het herhalen? Neuriën?

De band Sombr luister ik tegenwoordig met regelmaat, meerdere liedjes spreken mij aan. Het zegt alles over hoe ik me voel, soms ook hoe ik me ga voelen. Je krijgt wel eens waarschuwingen voor de toekomst. Zo heb ik jaren geleden een liedje van Alanis Morisette grijs gedraaid, zonder de betekenis erachter te zoeken. Maar wat ik nu begrijp, jaren later, terwijl het onder mijn neus gebeurde, het betekende dat ik zelf onbewust was en mijn ziel bewust. Dit was mijn liedje wat ik luisterde wanneer ik me boos voelde.

Niet altijd ben ik een tekstbelever, wel voel ik de muziek. Mijn ziel beschermt mij voor de pijn.

Welk liedje ik bedoel?

You Oughta Know van Alanis Morissette.

Druk op de link naar de songtekst.

Op basis van meerdere signalen, verbindingen leggen en muziek met de gedachte aan iemand heb ik kort geleden een conclusie getrokken. Zonder na te vragen en het gesprek aan te gaan, heb ik iemand beschuldigd. Ik was zeker van mijn zaak en confronteerde met overtuiging. Het zorgde voor frictie en misschien einde vriendschap, ik heb diegene veel pijn veroorzaakt. Nu denk ik altijd dat liefde overwint, liefde overwint alles, en in gesprek gaan, contact en verbinding zoeken is nodig om je aanwezigheid te tonen. Laten zien dat het je wel wat doet en wel wat uitmaakt.

Als je afwezigheid laat zien betekend dat je afstand creëert en daarmee laat je zien dat je het wel goed vind dat het je niet uitmaakt. Dan bloeit iets dood. En ja, soms betekend dat, als je dat wilt doorbreken, dat je moed moet verzamelen. Dat je uit je comfortzone mag stappen en je er op mag vertrouwen dat wanneer je handelt vanuit goede intenties, mensen dat kunnen waarderen.

Altijd, dat erbij zeggende, op gevoel, wanneer moet je de ruimte geven? Wanneer mag je een stapje zetten? Of vragen of het goed is om toenadering te zoeken.
Tijd heelt alle wonden word er wel eens gezegd, ik denk dat er in tijd ontwikkeling plaats kan vinden. Dat iemand binnen de ontwikkeling groeit, met je mee kan groeien, mits degene ervoor open staat, en het ook werkelijk wil. Er is altijd wel ruimte voor ontwikkeling of een les te leren.

Er kwam een rondvraag op de buurt app om mee te doen aan een overlijdens advertentie van de buurt, dan ben ik de enige die hier “Nee” op zegt. Zeer duidelijk terug te zien in een poll. Ik ben van mening dat het uiterlijke vertoon is, aan wie is de advertentie gericht? Degene die het leest, kan zien dat jij een buurvrouw bent geweest. De familie heeft vaak een advertentie ter kennisgeving. Dat is toch voldoende? In mijn ogen wel..

Ik begrijp de traditie niet goed. Populariteit kunnen aflezen aan de hand van het aantal rouwadvertenties,…? Is dat het? Iemand leren kennen, terwijl zijn of haar leven zojuist is beëindigd. Het zegt mij niet zo veel. Ik lees geen krant, en al helemaal geen rouw advertenties.

Mijn medeleven tonen aan een persoon of getroffen familie(lid) van het verlies…Uit ik graag persoonlijk, door bijvoorbeeld eten te bereiden -vanuit liefde- van bijvoorbeeld een grote pan verse kippensoep. Om de familie te willen steunen maar ook te kunnen ontlasten en te laten zien dat ik aan hun denk. Dan stop ik er met liefde mijn tijd in. Voor mijn gevoel klopt dat beter, het past meer bij wie ik ben, het past beter bij me, het is oprecht en eerlijk. Meer dan; in een grote groep mijn naam onder een paar woorden in een krant te laten zetten…Misschien wel geschreven door een persoon die de persoon in kwestie niet of nauwelijks gekend heeft.

Wat is de energie die je er dan instopt? Een dierbare verliezen is loslaten, en in reine komen met jezelf richting de persoon. Het zijn je gedachten die je misschien dankbaarheid of juist schuldig laten voelen over het verlies. Alle emoties mogen er zijn. Een traan en een lach, de emoties liggen vaak heel dicht bij elkaar. De wereld om je heen die gewoon door lijkt te gaan,…De verbondenheid die er groeide binnen de familie, herinner ik me goed, je doet het met elkaar. Je draagt het niet alleen. Dat maakte het krachtig en mooi en gaf verlichting gelijke tijd. Door een kaartje door de bus te gooien bijvoorbeeld, het is de energie die men erin stopt, dat geeft steun, je doet het met elkaar,…

All together now is the energetische kracht. The energy of the thoughts, the prayers…de wensen,…die gezonden worden in het universum… Die kunnen anderen helpen om te helen.

Ik leer,..

Ja, dat is mijn positieve brein die dat zo heeft ervaren, voor iedereen is het weer anders. Iedereen beleefd het op zijn/haar manier. Een zielen leven is niet oneindig. Je kunt in contact komen met een ziel. Dat geeft mij in elk geval ongelofelijk veel troost.

Zie jij ook signalen uit het universum? Herken je ze? Of ga je er nu op letten misschien?

Liefs

Anna

‍ ‍