Kink in de kabel

Kink in de kabel. Everything happens for a reason. Afgelopen week mocht ik voor de tweede keer een hond verzorgen, dat bracht mij naar Meedhuizen. Intern, met een Rhodesian Ridgeback. Hij kon nog wel een stukje groter geworden zijn sinds de laatste keer in eind november/begin december.

Hij gedroeg zich volwassener en trok opvallend niet meer aan de lijn. Ik hoefde hem niet corrigeren. Wat een heerlijkheid.

Het zou ook evt. een week worden met “liefdes” gezelschap, maar door het lezen van mijn vorige verhaal, kwam er weer een kink in die kabel.

Jaloezie. Er is door mijzelf een schilderij van mij, die hij graag had willen hebben, weg gegeven aan de Fries. Dat viel niet in goede aarde.

Ik was er al een beetje op voorbereid, wetende dat hij zich hierdoor teleurgesteld zou voelen. Misschien jaloers. Ik had het hem nog niet verteld, maar hij heeft het gelezen op mijn website.

Mijn reactie was dat ik zeker wist dat het schilderij veilig was in Friesland.

Want, vaak in een bui van teleurstellingen, werden er in het verleden persoonlijke spullen; kaarten, foto’s weggegooid. Zo van; uit het zicht uit het hart.

Maar deze dame, gaat niet weg. In die zin blijf ik liefde geven, en tegenovergestelde doen van afwijzen. Dat is geen kunstje, dat is wie ik ben.

En omdat ik te maken heb met twee liefdes, eentje weliswaar op afstand,.. waarvan de deur op een kiertje staat. Maar voor wie ik goede hoop houdt...

De twee mannen, in het verleden waarschijnlijk beide gekwetst, door een vrouw, waardoor er nu soms weinig vertrouwen getoond wordt richting mij. Kan ik alleen maar laten zien wie ik ben. 

En wanneer er gehandeld word vanuit de angst voor afwijzing, lees wegduwen. Dan blijf ik staan, ik deins niet weg. Ik blijf. Ik laat zien wie ik ben dat ik handel uit liefde. In de hoop dat er geleerd wordt, wat ik voor waarde voor hun zou kunnen zijn.

Soms is het even de ander laten ademhalen en ruimte geven. En daarna voorzichtig toenadering zoeken.

De hond is een lieve schat, die reageert instinctief, vol vertrouwen. Deze week soms 12 kilometer in de benen. Mede door te gaan hardlopen prachtig weer erbij. De laatste dag had ik een mooi rondje gewandeld richting Tjuchem, had de hond zojuist even van de riem af. Nou das altijd erg genieten, een jachthond die zijn neus achterna gaat. Bijna overenthousiast 10 kleine rondjes op 1 vierkante meter een spoor volgen! Met de neus op de grond. Wanneer hij merkt dat ik mijn route langzaam aan vervolg, kijkt hij even op, om te checken waar ik ben. Dat vind ik zo mooi! Hij kent mij niet erg lang en hij geeft mij zijn vertrouwen. Zo mooi vind ik dat!

In zijn enthousiasme, ik zag het gebeuren, liep hij 2 meter van het pad richting een bosje, hij stond stil, verstijfde en met een pootje omhoog hinkte hij op zijn voorpootje. Kort daarna leek alles in orde. Ik moest nog zo’n 2 km. voordat ik weer “thuis” was.

Opeens bij iedere stapje een plasje bloed. Ik wilde het thuis even aanzien, merkte dat het stollen van het bloed moeizaam ging. Het was de dag van de eigenaren weer thuis zouden komen. Heb de vloer nog nooit zoveel schoongemaakt,… Maar dat is bijzaak. Ik voelde me erg verantwoordelijk en super vervelend dat dit “under my watch” gebeurde. Van ‘s ochtends 09.30- 19.30uur heeft de wond gebloed.

De afweging maken wel of geen dierenarts? Hij liet zich moeizaam examineren en ik kon niet zien waar het bloeden vandaan kwam. Dan leek het weer te stoppen, later weer het hele huis vol voetsporen,…Hier werd ik echt wel een beetje onrustig van! Stress,.. Wetende dat ik te maken met hun “baby”.

Pfff!! Man!

De dag erna in de ochtend had ik weer contact, aangeboden om mee te gaan naar de dierenarts. Uiteindelijk kreeg ik bericht dat hij nu 2x daags antibiotica krijgt, z’n pootje wordt dagelijks schoongemaakt in soda. Er zat een flinke snee in z’n “kussentje”…

Het kan iedereen overkomen, die op dat moment met de hond aan de wandel was geweest. Maar het voelt echt niet lekker hoor dat het net moest gebeuren terwijl ik met hem alleen was.

Mijn liefde voor honden is er, weer heb ik dat ervaren. Voelt zo fijn om een viervoeter uit te mogen laten, hij je zijn vertrouwen geeft, en andersom ook. Het is de energie, voelde vanaf het begin al een connectie, dat werd gezien door de eigenaresse, en dat zorgde ervoor dat ik na een uurtje kennismaking, de week erop ik in hun huis mocht bivakkeren en hun lieve hond toevertrouwd kreeg. Totaal onbekend he… Wat een fijne ervaring!

We reageren allemaal vanuit onze ervaringen. Gebeurt er nu onverhoopt iets traumatisch, beangstigend met de hond, dan neemt hij dat mee voor de rest van zijn leven. Alleen, je hebt altijd een keuze, kiest hij ervoor om weer een persoon te vertrouwen? Het is een keuze. Dat geld ook voor mensen, voor mij ook, voor het kiezen voor vertrouwen in de man, ondanks de minder fijne ervaringen die mij angst hebben gegeven in het verleden.

Jij, lieve schat uit Friesland, kan ervoor kiezen om mij te vertrouwen. Dan dank ik jou uit de grond van mijn hartje voor je vertrouwen. En ben ik super blij dat je hebt gekozen om die keuze uiteindelijk te durven maken. Met liefde! Want wat is het ergste wat er kan gebeuren? Wat? Welke kink in de kabel heb jij er zelf geplaatst. Het zit allemaal in je hoofd.

I’m not going anywhere! Have n’t i showed you that? Everything happens for a reason. I’m supposed to be here. For you, waiting for you, to love you again, with patience. To show you. We can learn to love again. Even if i know, there is nothing wrong!…Yes, i’m talking tot you!

Liefs

Anna