Associaties

Associaties. Acht dagen geleden een zonnig ritje naar Leeuwarden gemaakt. Ik had mezelf een jongere auto gekocht en ik kon hem ophalen. Het is weer een Volkswagen geworden. Een auto van het bouwjaar 2022 en 56000 km op te teller. De kleur is ook zwart. Niet echt anders. Het interieur is precies het zelfde. Alleen het nummerbord is anders. hahah. Bij de onderhandeling bedongen om de 16 inch lichtmetalen velgen te wisselen van mijn vorige auto. Maakt de auto net even stoerder. Vond het een puntje van kritiek,..

Stoer en trots vond ik van mezelf dat ik op mijn eigen gevoel deze auto gekocht had. Testrit ging goed. Tevreden! Klaar! Inpakken en wegwezen. Ik kon hm dus halen.

Onderweg naar de nieuwere auto kom ik langs het Friese dorp waar ik nog niet eerder geweest was. In de loop van dit moment, had ik speciaal in Groningen een attentie gekocht (zijn favoriet) met het plan om die lieve stoere jongen waar ik het in mijn vorige verhaal over geschreven had; de jongen waar ik warme gevoelens voor koester, langs te gaan. Ik kon het mooi combineren.

Het plan was om iets voor de deur te leggen en weer weg. Zonder de bedoeling hem te zien of spreken. Ik wilde hem verrassen.

Heenreis voelde ik me licht gespannen. Ik wilde het als verrassing doen. En ik wist niet of hij moest werken of niet. Zo rond de kerstdagen weet je het niet altijd. Mijn contact met hem verliep in het verleden veel soepeler. Er wordt momenteel weinig persoonlijke momenten gedeeld. Hij vraagt om rust, hij wil ruimte om dingen op een rijtje te zetten, maar ik mocht hem wel altijd een berichtje sturen.

Aangekomen in het dorp, zag ik voor het eerst life hoe hij woonde, leuk om dat te ervaren. Om in zijn dagelijkse omgeving te zijn. Deed me wel wat. Voelde me ook een beetje een stalker. Los van de spanning dat opgebouwd werd in mijn lijf, associeerde ik, ik kreeg flashbacks en enorme stress. Toen ik zijn huis naderde en zijn twee auto’s op de oprit zag staan, kreeg ik het heel erg benauwd en werd ik zo zenuwachtig; een bijna paniekaanval. Nee, ik durfde niet. “Ik durf niet” zeg ik tegen mezelf. “Ik ga het niet doen, ik durf het niet”. zei ik. Nog behoorlijk de stress voelend in mijn lijf, reed ik door naar Leeuwarden. De tranen over mijn wangen. Emoties proberen los te laten en spanningen te bevrijden.

Wat gebeurde er nou? Waar associeerde ik mee?

Mijn manier van liefhebben en liefde uiten is naar hem toe, dat was ook bij J. ;muziek sturen op de app met voor mij op dat moment een pakkende songtekst. Muziek is hier de vertaler van mijn ziel. Lieve teksten en quotes over de app sturen. Een kaart sturen over de post. Een persoonlijke brief sturen met mijn gevoelens erop. Me heel kwetsbaar durven opstellen en vooral erg liefdevol zijn. En nu was ik dus toe aan het geven van cadeautjes vlak voor kerst. Make you feel my love. Zijn “deur” staat op een kier. En in telepathie met hem weet ik, zeker, dat hij ook met mij bezig is. Hij is aan het denken, overdenken misschien wel. En vergeet te luisteren, denk ik, naar zijn gevoel. Listen to your heart.

Omdat zijn deur op een kiertje staat, is het voor mij telkens balans zoeken met contact zoeken. Ik wil hem niet benauwen en ik wil vooral niet de stalker zijn, of gevonden worden, wat ik in het verleden wel door J. betiteld werd.

Bij haar (J) kreeg ik een paar keer de deksel op de neus, met als gevolg de politie op bezoek, kort samengevat; oa. taakstraf, 5 dagen cel, justitie, reclassering , rechtzaak, forensisch psychiatrie. Kortom; veel stress en ellende.

Bij haar was de deur dicht en dat had ik gedaan. Mijn pogingen om het contact te herstellen werden afgewezen, and eversince probeerde ik met haar in contact te komen, vanwege mijn diepe gevoelens van liefde voor haar.

Toen ik dus vorige week in dat Friese dorp stond met een tas vol liefde scheet ik h’m 7 kleuren, denkende aan alle ellende wat het me opgebracht had, bij mijn vorige pogingen iemand voor mij proberen terug te winnen…

In Leeuwarden aangekomen hem een berichtje gestuurd, dat ik een verrassing voor hem had en ik angst kreeg. Hij reageerde bescheiden echt niets te hoeven.

Ik voelde me heel even afgewezen, de terugreis richting Grijpskerk en Zuidhorn piekerend hoe ik dit nou moest aanpakken. Nam de angst telkens de overhand. Ik had besloten de tas met verrassingen mee te nemen naar huis, plannetje was mislukt. Actie was allemaal voor niets geweest. Zo sprak ik mezelf toe.

Bij afslag “zijn dorp” toch de stap genomen om de afrit te nemen. Aangekomen in zijn woonplaats had ik eerst 300 meter van zijn huis de auto geparkeerd. Nadenken, stressen en spannend doen. Tranen van angst over mijn wangen laten gaan. Niet durven. Wat als… hij er is, wat als hij het niet wil, ik ongewenst ben dat ik bij zijn huis kom, wat als hij wegrend en de politie belt... Diep ademhalen en weer uit, de auto gestart en 100 meter van zijn huis de auto weer geparkeerd.

Na nog een zoveelste momentje van overdenken, besloten; ik leg het neer en ga gelijk weg. Wat mij goed hielp was om tijdens dat korte stukje, hem een appje te sturen, dus al typend en wandelend, deed ik hem een aankondiging van de komst van het pakketje.

Het pakketje voor de deur neergezet, niet aangebeld, en weer terug gewandeld.

Ook laten weten dat ik weer vertrok, hem niet het gevoel willen geven dat ik verwachtingen had, wel hoop, geen verwachtingen.

Na 7 min. antwoorde hij, en het “klonk” door de letters heen enthousiast. “Lieve schat, heb je wel wat gebracht?” (Ik kan iemands energie voelen door een appje heen…Hoe iemand zich voelt)

Ik kon eindelijk opgelucht ademhalen. pffff. Jemig wat zat ik mezelf in de weg. Wat een strijd. Wat een herinneringen, beetje trauma, toch wel… zoeken naar wie ik ben, hoe ik wil zijn, gewenst zijn…. nou ja,…

Kort erna belde hij mij blij verrast op om me voor gek te verklaren waarom ik zoveel cadeautjes had gegeven. (Er zaten o.a. ook volgeschreven kaartjes en brieven bij.)

Het werd uiteindelijk een positieve ervaring, tegenover een nare herinnering, ervaring. Ik ben aan het herstellen. Helen. Voelen waar ligt de grens, wanneer wel, wanneer niet? Vertrouwen op mijn gevoel. Associaties, het verleden. Ik kan en mag mijn liefde wel uiten bij hem, zoals ik het zo graag doe. Wat fijn!

Liefs

Anna